Van binnenuit bekeken: mijn truffelceremonie

In deze blog neem ik je mee op mijn innerlijke reis tijdens een truffelceremonie. Een truffelceremonie is een begeleide sessie waarin je psychedelische truffels gebruikt, meestal onder toezicht van een ervaren begeleider. Deze truffels bevatten psilocybine, een natuurlijk middel dat de afgelopen jaren steeds meer aandacht heeft gekregen binnen wetenschappelijk onderzoek, vooral in de psychologie. Onder de juiste omstandigheden kan een truffelceremonie leiden tot meer zelfinzicht en soms zelfs langdurige verlichting van psychische klachten zoals angst, depressie of posttraumatische stressstoornis (PTSS). Als iemand die altijd nieuwsgierig is naar nieuwe manieren om mezelf beter te leren begrijpen, was ik benieuwd wat deze ervaring me zou kunnen opleveren. Ik maakte een afspraak, vulde een intakeformulier in en kreeg een lijstje toegestuurd met een aantal praktische voorbereidingen. De reis kon beginnen.

Goed om te weten: deze blog is een persoonlijk verslag, wat betekent dat mijn ervaring heel anders kan zijn dan die van jou. Hoewel truffelceremonies voor sommige mensen heel waardevol kunnen zijn, zijn ze niet zonder risico. Verdiep je goed, kies een betrouwbare en ervaren begeleider, en wees eerlijk over hoe het mentaal met je gaat. Alleen dan kun je deze ervaring op een veilige en betekenisvolle manier aangaan.

De voorbereiding

Het is nog vroeg als ik op de ochtend van de ceremonie de voordeur achter me dichttrek. Alles is geregeld om deze reis goed te kunnen beginnen. In de week ervoor heb ik instructies gekregen om mijn lichaam en geest alvast wat op te warmen voor wat komen gaat. Zo werd me aangeraden om twee dagen vóór de ceremonie geen alcohol, koffie, energiedrankjes, vlees of pijnstillers te nuttigen, omdat die het zenuwstelsel (en dus de ervaring) kunnen beïnvloeden. Ook werd me gevraagd om in diezelfde periode af te zien van seks, met het idee dat je zoveel mogelijk energie beschikbaar houdt voor de ervaring zelf. Naast de fysieke voorbereiding werd ook mijn emotionele kant betrokken: ik moest drie nummers opsturen die me op de een of andere manier raken. Deze zullen tijdens de ceremonie worden afgespeeld, als ondersteuning van mijn innerlijke proces. Op de dag van de ceremonie sla ik het ontbijt over; de truffels werken beter op een lege maag. Ik draag witte, comfortabele kleding. Volgens mijn begeleider staat wit voor puurheid, net als de ceremonie zelf. Nog niet helemaal zeker hoe ik dat laatste moet interpreteren, stap ik met een open blik de auto in.

Een bittere thee

Een man van middelbare leeftijd doet de voordeur open. Hij draagt een wijde broek met daarboven een linnen T-shirt, uiteraard beide in het wit. Lichtelijk gespannen stap ik de tussenwoning binnen, me ineens heel bewust van het feit dat ik me zo meteen vrijwillig laat drogeren in het huis van een onbekende man. Is dit een goed idee? We nemen plaats aan de keukentafel, mijn cacaothee dampend voor mijn neus. Rauwe cacao helpt je om tot rust te komen en met aandacht aanwezig te zijn, iets wat in deze context een fijn hulpmiddel is. Terwijl ik van het warme drankje sip, bespreken we waar ik tegenaan loop. Daarna formuleer ik mijn intenties voor de ceremonie:

1. Ik wil me veilig voelen in mijn lichaam
2. Ik wil kunnen vertrouwen op mezelf
3. Ik wil ervaringen uit mijn verleden een plek geven

Na wat verdere uitleg over wat ik kan verwachten, is het tijd om naar de ruimte te gaan waar de ceremonie zal plaatsvinden. Bij de ingang word ik gereinigd met salie, waarna ik een door kaarsen verlichte kamer binnenstap. In het midden staat een bed met witte lakens; in de hoek een stoel waar mijn begeleider plaatsneemt. Vanwege de regelgeving rond truffels in Nederland maak ik zelf de thee klaar. Ik neem de tijd om te landen in deze nieuwe setting, terwijl ik het bittere drankje rustig tot me neem. Daarna ga ik in het comfortabele bed liggen en krijg ik een blinddoek op, zodat mijn aandacht echt naar binnen gericht blijft. Ik draai op mijn linkerzij en wacht af tot mijn reis begint.

De reis van links naar rechts

Zodra de truffels beginnen te werken, kom ik in een merkwaardige tussenfase waarin ik me afvraag: is het al begonnen, of voel ik me altijd zo? Terwijl ik daarover nadenk, schiet het door me heen dat mijn begeleider hartstikke nuchter is, terwijl ik zelf op het punt sta om te gaan trippen. Die gedachte brengt me aan het giechelen, wat het besef alleen maar verder bevestigt. Uit schaamte blijf ik op mijn zij liggen, met mijn gezicht van hem afgedraaid, zodat hij niet ziet dat ik langzaam de controle over mijn lachspieren begin te verliezen. Ik probeer mezelf eraan te herinneren dat dit een serieuze aangelegenheid is. Een therapeutische setting, nota bene! Door mijn hoofd schieten allerlei kritische gedachten. Ik wil het graag goed doen tegenover de begeleider en bedenk alvast welke levensveranderende inzichten ik mogelijk met hem zou kunnen delen aan het einde van mijn trip. Dan bedenk ik me dat dit misschien al een cruciaal moment is. Misschien is dit een oefening in het loslaten van mijn schaamte. Het enige wat ik hoef te doen, is me om te draaien- van mijn linkerzij naar mijn rechterzij. Dan kan de begeleider mijn “echte ik” zien. Dan ben ik geslaagd voor de eerste test. Het probleem is dat ik niet meer zeker weet hoe ik mijn lichaam moet besturen. Hier blijf ik een hele poos over piekeren, elk gevoel voor tijd inmiddels verdwenen. Jup, ik ben niet meer nuchter.

Gummibeertjes en liefde

Ongeveer een half uur nadat ik de thee heb gedronken (of vijf minuten- ik weet het verschil niet meer) merk ik dat ik goed onder invloed ben. Ondanks dat mijn ogen gesloten zijn, zie ik patronen, kleuren, vormen. Mijn gedachten schieten alle kanten op, en stuk voor stuk voelen ze ineens heel belangrijk. Ik denk aan het intakegesprek met mijn begeleider. Aan mensen en gebeurtenissen die me in het verleden pijn hebben gedaan. Hij verwacht dat ik daarmee aan de slag ga. Maar ik voel een enorme weerstand. Ik wil daar helemaal niet aan denken. Al dat gedoe is toch niet belangrijk? Het waren toch ook maar mensen die gewoon hun best deden? In mijn hoofd verschijnen ze een voor een. Bekenden, gezichten, herinneringen. Ineens veranderen ze allemaal in gummibeertjes. Hap, slik, weg. Probleem opgelost. Dat ik daar niet eerder aan had gedacht! Precies op dat moment klinkt het liedje dat me doet denken aan de verloving met mijn partner (Go With Me – Patrick Baker). Een overweldigende golf van liefde overspoelt me. Tranen versmelten met mijn blinddoek; ik voel niet meer waar mijn ogen eindigen en de natte doek begint. De kamer kleurt roze. Ik bén roze. Alles in mij is dankbaarheid. Zie je wel, dáár moet ik me op focussen. Op mijn toekomst. Niet op al die drama uit het verleden. Dat is precies waarom ik bij mijn vriend ben- met hem voelt het leven gemakkelijk. Dat besef raakt me diep. Ik huil opnieuw.

Muisjes en mantra’s

Het volgende hoofdstuk van mijn reis dient zich aan. Zo voelt het iedere keer wanneer een nieuw nummer begint te spelen. Mijn hoofd voelt zwaar, alsof het diep in het matras is weggezakt, ver weg van de rest van mijn lichaam. Ik ben alleen nog maar een betonnen hoofd. De truffels doen goed hun werk, maar mijn hoofd blijft maar doorgaan: denken, analyseren, rationaliseren. Het is alsof ik voortdurend probeer “uit te zoomen”; mezelf probeer te observeren door de ogen van de begeleider. Door het effect van de truffels lukt dit echter niet goed meer. Mijn grip verdwijnt, ik moet loslaten. In mijn gedachten verschijnt een muisje. Ik heb hem nog nooit gezien, en toch herken ik hem meteen. Het is mijn controleur. Hij rent zenuwachtig heen en weer, paniekerig over de hele situatie. Hoe komen we over op de begeleider? Wat vindt hij ervan dat we huilen en gapen en giechelen? Is dit hoe het bij andere mensen ook gaat? Doen we dit hele trippen wel goed? “Sst, muisje”, zeg ik. “Je hoeft niet zo hard te werken. Ik neem het even van je over”. Het muisje neemt plaats en ik keer terug naar de rest van mijn lichaam. Hoi lijf! Dáár ben je. Ik haal diep adem. Het voelt alsof ik dat in geen tijden heb gedaan. Mijn hoofd voelt meteen lichter en ik kom los van het matras. Langzaam vormt zich een mantra: zolang ik adem, ben ik veilig in mijn lichaam- zolang ik adem, ben ik veilig in mijn lichaam.

Octopushoofden

Terwijl ik nadenk over de relatie met mijn muisje, besef ik hoe weinig ik eigenlijk weet van de binnenwereld van andere mensen. In mijn hoofd draait een compleet universum aan gedachten, herinneringen, aannames, overtuigingen, angsten, patronen… Een eindeloze stroom van strategieën om controle te houden, pijn te vermijden, iets van houvast te voelen. Dat zullen andere mensen toch ook hebben? Ik stel me voor dat ieder mens rondloopt met een octopushoofd. Een groot hoofd van waaruit ontelbaar veel tentakels zwermen. Die tentakels slaan voortdurend om zich heen, raken verstrikt in elkaar, botsen tegen die van anderen aan. Boink, boink. Wat een geruststellende gedachte, dat ik niet de enige ben met zo’n chaotische binnenwereld. Misschien zijn we allemaal maar een stel gevoelige octopussen, die proberen hun weg te vinden in een wereld die veel te hard is voor al die zachte hoofden.

De open kooi

De visuele effecten aan de binnenkant van mijn blinddoek bewegen mee met de muziek. De sfeer verandert; de wereld kleurt nu lichtblauw. Ik bevind me op de bodem van een enorme kooi. Tussen de tralies door zie ik een heldere lucht, versierd met zachte wolken. De bovenkant van de kooi is open. Als ik omhoog kijk, zie ik vogels overvliegen. Ondanks dat ik in de kooi zit, voel ik me niet opgesloten. Ik weet dat ik op elk moment mijn vleugels kan uitslaan en mee kan vliegen. Maar eigenlijk zit ik hier wel goed. Zo op de bodem van mijn kooi, kijkend naar hoe de andere vogels het doen. Ik vlieg wel als ik er klaar voor ben. Met dit besef merk ik langzaam dat de truffels hun effect beginnen te verliezen. De kleuren en vormen nemen af, totdat ik alleen nog de zwarte binnenkant van mijn blinddoek zie. Het duurt nog even voordat ik er klaar voor ben om de echte wereld weer onder ogen te komen.

Tussen twee werelden

Versuft haal ik de blinddoek van mijn gezicht. Even voelt het alsof ik direct weer nuchter ben, nu ik niet meer alleen ben met mijn gedachten. Maar zodra ik mijn ervaring probeer te verwoorden, merk ik dat het allemaal nog een beetje wiebelt. Wat tijdens de trip zo logisch en helder leek in mijn hoofd, klinkt nu chaotisch en verward zodra ik het hardop uitspreek. Ik voel een vleugje schaamte tegenover de begeleider, die ondertussen driftig probeert mee te schrijven met alles wat ik vertel. Als ik me voorstel dat ook hij een octopushoofd heeft, voel ik de spanning wat zakken. Misschien zijn mensen toch niet zo eng als ik vaak denk. Wanneer ik klaar ben met mijn verhaal, verlaat hij de kamer om een soepje voor me op te warmen. Ik mag hem volgen zodra ik er klaar voor ben. Terwijl ik langzaam wat fruit, chocola en nootjes eet, kijk ik rond in de kamer. Met elke hap kom ik weer iets meer in mijn lichaam terecht. De drempel naar buiten voelt als een grote stap- bijna symbolisch. Na een zelfgemaakt soepje, een warm broodje en een frisse neus in de tuin, is het tijd om weer te gaan. Zo’n zeven uur nadat ik deze voordeur binnenging, zit ik weer in de auto. Ik blijf nog even zitten. Nog niet helemaal nuchter, nog niet klaar om de weg op te gaan. Ik bel mijn vriend en vertel hem schaterlachend over mijn reis. Gezien mijn toestand spreken we af elkaar bij het station vlakbij te ontmoeten, zodat hij ons veilig naar huis kan rijden.

Wat blijft hangen

De dagen na de ceremonie voel ik me nog wat zweverig, alsof ik nog niet helemaal ben geland. Ik heb als advies meegekregen om de komende maanden geen grote beslissingen te nemen. Niet ineens mijn baan opzeggen of naar de andere kant van de wereld verhuizen- tenzij dat over een half jaar nog steeds als een goed idee voelt. Ik denk veel na over wat ik heb meegemaakt. Over de beelden, de inzichten, de emoties. Waar zat een kern van waarheid in, en wat waren gewoon losse gedachteflarden? De nare ervaringen uit mijn verleden voelen wat minder allesomvattend; de liefde voor mijn partner juist sterker dan ooit. Ik ben betere vriendjes met mijn muisje nu we met elkaar in gesprek kunnen. En de gedachte aan het octopushoofd van anderen brengt me nog steeds iets van rust. Het beeld van de open kooi heeft me geholpen om meer vertraging in mijn leven toe te laten. Niet alles hoeft nú, ik mag op mijn eigen tempo leven.

Al met al is er geen allesomvattende oplossing tot me gekomen door de truffelceremonie. Geen grootse doorbraak waardoor alle nare gevoelens verdwenen zijn. Maar ik voel me wel iets lichter. Iets rustiger. Want ik weet nu dat er altijd één ding is waarop ik altijd kan terugvallen:

Zolang ik adem, ben ik veilig in mijn lichaam.