Sinds een tijdje zie ik werk niet langer als de kern van mijn identiteit, maar gebruik ik het meer als een experiment: wat geeft mij energie, en wat niet? Omdat ik parttime werk (en het geluk heb dat ik daarmee mijn huur kan betalen), heb ik ruimte om daarnaast te onderzoeken, uit te proberen en te spelen. Met deze mindset reageerde ik begin 2024 op een Facebookpost: de Tantra Familieretraite van Avond vol Aandacht zocht een tweede peuterbegeleidster. Geïntrigeerd zei ik ‘ja’, ook al wist ik niet precies wat me te wachten stond. Die zomer stond ik voor het eerst in Zelhem. Inmiddels ben ik drie keer mee geweest, en mijn liefde voor tantra groeit nog altijd. In deze blog vertel ik wat tantra voor mij betekent, hoe een familieretraite eruitziet en wat ik er zelf van heb geleerd- en blijf leren.
Wat is tantra?
Tot dat Facebookbericht dacht ik, net als zovelen, bij tantra vooral aan seks of iets spannends in de slaapkamer. Niet bepaald iets wat je koppelt aan een retraite voor het hele gezin! Tijdens mijn eerste kennismaking ontdekte ik echter dat tantra veel meer is. Ja, seksuele energie (in tantra gezien als levensenergie) speelt een rol. Maar in de kern gaat tantra over een levenshouding: volledig aanwezig zijn bij wat er nú is. Tantra zegt volmondig ‘ja’ tegen vreugde, maar net zo goed tegen verdriet, onzekerheid, verlangen of leegte. Alles mag er zijn. Gevoelens die je toelaat, stromen vanzelf weer door; gevoelens die je wegdrukt, blijven vastzitten. (Als je mijn blog over Focusing hebt gelezen, weet je dat dit helemaal mijn taal is.) Voor mij, iemand die vaak te horen kreeg dat ze ‘te veel’ voelde of die diagnoses kreeg om haar gevoeligheid te verklaren, was dit een openbaring. Hier werd mijn gevoeligheid niet gezien als een probleem dat opgelost moest worden, maar juist als kracht. Tijdens de familieretraite ontdekte ik hoe deze levenshouding ook binnen de context van het gezin zichtbaar wordt.
Tantra voor het hele gezin
Voor veel ouders is het herkenbaar: in de drukte van alledag verlies je gemakkelijk het contact met jezelf of met elkaar. Een retraite kan helpen dat contact te herstellen. Bij een individuele- of partnerretraite neem je deze waardevolle inzichten wel mee naar huis, maar doordat je gezin datzelfde proces niet heeft doorlopen kan het lastig zijn om deze ook écht in de praktijk te brengen. Bovendien: wat er in jou verandert, werkt altijd door in de dynamiek thuis. Vaak zijn we ons daar als volwassenen niet van bewust, maar kinderen spiegelen feilloos wat er speelt binnen het gezin. Op een familieretraite zie je dat ineens glashelder. Misschien raakt een kind uit balans wanneer jij als ouder door een moeilijk stuk gaat. Of misschien ontspant een kind juist, omdat jij eindelijk ruimte geeft aan je emoties. Daarom is een familieretraite zo krachtig: je leert niet alleen jezelf beter kennen, maar ook wat jouw proces betekent voor je kinderen, en wat je kinderen jou eigenlijk al die tijd al proberen te vertellen. Hoe dat er in de praktijk uitziet? Ik neem je graag mee in een dag tijdens de retraite.
Een dag in Zelhem
Rond half acht word ik wakker in mijn camperbus. Ik gooi de achterdeuren open: een grasveld, koeien achter het hek, de ochtendzon. Links een tent met een gezin van vier, rechts het rode busje van mijn collega. Het ontbijt is eenvoudig maar voedend: havermout, fruit, ei. Er is iets liefdevols aan eten dat voor je klaargemaakt wordt. Ik eet in stilte; in de ochtend heb ik geen behoefte aan smalltalk. En dat mag hier. Na een korte meditatie ga ik naar de peuterzaal. Het kinderthema deze week is zintuigen en vandaag ontdekken we proeven. Samen met mijn collega vang ik zeven peuters op terwijl hun ouders starten met het volwassen programma. Voor sommigen is het afscheid spannend: tranen bij de kinderen, maar vaak nog meer bij de ouders. Hun lichaamstaal spreekt boekdelen. Ik vraag me (soms hardop) af: Durf je erop te vertrouwen dat je kind veilig is bij ons?
Als de twee tot vierjarigen geland zijn, trekken we samen met de grotere kinderen het bos in. Modder tussen onze blote tenen, vogelgezang en insecten, manden vol bramen. Rode monden, grote kinderen die delen met de kleintjes. Ik geniet van de handjes in mijn hand, de verwondering over de wereld. O ja, wat is het hier mooi. Terug op het terrein bakken de grote kids koekjes, terwijl wij met de peuters picknicken in het gras. Tweejarigen die zelf bananen snijden, mondjes poetsen, naar de wc gaan– het blijft me verwonderen hoeveel ze al kunnen. Hun vertrouwen groeit zichtbaar, en dat van mij evenzeer.
Voor de lunch worden de kinderen opgehaald. Terwijl wij speelden, doken de ouders in dans, meditaties en partneroefeningen. Sommigen zijn diep geraakt, anderen ogen alweer licht. Eén van mijn favoriete momenten is de gezamenlijke lunch met het team: iedereen deelt hoe hij of zij erbij zit en wat er die ochtend is gebeurd. Daarna is er tijd voor onszelf. Ik wandel, bel mijn vriend of doe gewoon even niets. ’s Middags oefenen we met de kinderen in voelen. Met klankschalen en gevoelsstenen ontdekken ze woorden als “blij”, “boos” of “moe”. Het raakt me te zien hoe kinderen in een week steeds meer taal vinden voor hun binnenwereld. Hoe bijzonder is het als je dat van jongs af aan meekrijgt?
Na het avondeten sluiten we met z’n allen de dag af met een ritueel: een zaal vol matrassen, kaarsen, wierook, een verhaaltje en een mantra. Rond kwart over acht zit mijn werkdag erop. We dansen en kletsen nog wat met het team, en daarna spoel ik de modder van mijn tenen onder de douche. Moe maar voldaan kruip ik mijn bed in- dankbaar voor weer een dag vol verbinding.
Kleine spiegels, grote lessen
Ik zal eerlijk zijn: zo idyllisch als ik het hierboven beschrijf, voelt het niet elke dag. Tijdens zo’n week word ik zelf óók rauw, open, kwetsbaar. Het werkt aanstekelijk, dat samenleven in een groep waar iedereen zijn masker aflegt, zelfs als je niet actief meedoet aan het programma. Juist daardoor kan ik me extra afgewezen voelen als mijn idee voor het avondritueel niet wordt gekozen. Of onzeker als mijn collega in de regelmodus schiet. Of verdrietig wanneer dingen anders lopen dan ik had gehoopt. Soms voel ik me net als de peuters waarmee ik werk. Maar juist dat is helend- ik mag er zijn met al mijn peutergevoelens.
Niet alleen de ouders leren me veel- de kinderen misschien nog wel meer. Ze spiegelen me de hele dag. Terwijl ik hen leer dat ze “stop” mogen zeggen als iemand hun speelgoed afpakt, ontdek ik dat zelf ook: “Nee Mees, ik wil nu echt dat de leeuw stopt met bijten!”. Ik laat me raken door hun verwondering. Door peuters die ineens stilvallen, zich openstellen of gewoon helemaal hier zijn. Zo’n week herinnert me er keer op keer aan hoe bijzonder het is dat ik hier ben. Op dit moment, in dit lichaam. En dat ik dit leven ten volle mag ervaren, met alles wat er is.
Nieuwsgierig geworden naar tantra? Voor jou alleen, of misschien voor het hele gezin? Kijk eens op de website van de prachtige Marije, Avond vol Aandacht, en wie weet treffen we elkaar op de Tantra Familieretraite in de zomer van 2026.
Ik hoor graag wat deze blog bij jou oproept! Heb je al ervaring met tantra, zou je het eens willen uitproberen of is het niets voor jou? Laat een reactie achter of stuur me een persoonlijk bericht.
Permission to Be 
2 reacties op ‘Mijn zomerbaan op een Tantra Familieretraite’