De laatste tijd voel ik me wat stiller vanbinnen. Ook vandaag, tijdens het schrijven van deze blog, kwamen er weinig woorden. Dus liet ik de herfst spreken, via dit gedicht.
Uit een groen knopje
steekt zij voorzichtig
haar hoofd naar buiten.
Een nieuwe wereld,
waar het licht danst
en vogels fluiten.
Elke dag een beetje meer,
tot zij durft te verschijnen
in het zonlicht.
Dansend in de wind,
ritselend met de rest,
wordt zij langzaam ouder.
Tot het kouder wordt,
en iedereen een ander
herfstkleurtje krijgt.
Steeds wat fragieler,
laat zij haar moeder los
en valt.
Ik vang haar op
in mijn palm.
In de andere
lig jij.
Permission to Be 