Voelen -écht voelen- is doodeng. Het is oncomfortabel, onprettig, en kan misschien zelfs onveilig aanvoelen. Zeker wanneer je te maken hebt gehad met ingrijpende gebeurtenissen in je leven, bent opgegroeid in een onveilige gezinssituatie of simpelweg nooit hebt geleerd om je gevoelens de ruimte te geven. Het is dan ook niet zo vreemd dat veel mensen hun emoties maar heel zelden toelaten. Ik was zelf één van die mensen. Totdat mijn supervisor me kennis liet maken met focusing.
Toen begrijpen niet genoeg bleek
Een hoofdmens, zo zou ik mezelf omschrijven. Ik houd van analyseren, begrijpen, plannen. Het geeft me een gevoel van controle. Zoals zoveel hoofdmensen beschik ik over een uitstekende zelfreflectie, kan ik je precies vertellen hoe ik in elkaar zit en waarom dat zo is ontstaan. Zo’n vijftien jaar lang was ik de perfecte cliënt. Mijn therapeuten zeiden: “Goh, wat ben je open over je ervaringen'” en “Wat ken je jezelf al goed”. Desondanks bleef ik last houden van angst, paniek, en somberheid. Mijn gevoelens bleven me overspoelen. Wat deed ik verkeerd? Zag ik iets over het hoofd? Viel er toch nog meer uit te zoeken over mezelf? Ik uitte mijn frustraties bij mijn supervisor, vlak nadat ik in huilen was uitgebarsten omdat een cliënt boos op me was geworden. Haar observatie werd het begin van een kantelpunt voor mij: begrijpen waarom je iets voelt, is niet hetzelfde als het ook daadwerkelijk voelen.
Je hoeft niets te veranderen
Focusing is ontwikkeld door de Amerikaanse filosoof en psychotherapeut Eugene Gendlin in de jaren ’60. Hij ontdekte dat mensen die in therapie echt vooruitgingen, iets deden wat anderen niet deden: ze namen de tijd om stil te staan bij een vaag, lichamelijk gevoel van binnen. Deze innerlijke gewaarwording noemde hij later de felt sense. Op basis daarvan ontwikkelde Eugene een methode om dit innerlijk luisteren toegankelijk te maken voor iedereen. Nieuwsgierig? Hieronder volgt een korte oefening.
1. Breng je aandacht naar je lichaam. Ga comfortabel zitten en sluit je ogen. Voel je voeten op de grond, je billen op de stoel en merk je ademhaling op. Er hoeft niets te veranderen.
2. Vraag jezelf: Wat is er nu in mij dat mijn aandacht wil? Wacht geduldig zonder erover na te gaan denken. Luister naar je lijf alsof je luistert naar een vriend die iets probeert te zeggen.
3. Voel de felt sense. Blijf met aandacht bij het deel in je lijf dat je aandacht vraagt. Laat woorden of beelden vanzelf opkomen, zonder het te forceren of analyseren. Het is oké als het nog wat vaag blijft.
4. Erken wat er is. Kijk met nieuwsgierigheid naar het gevoel, je hoeft niets op te lossen. Misschien kun je vriendelijk tegen het gevoel zeggen dat je het hoort, of dat het er mag zijn. Soms verandert het gevoel al een beetje doordat je het aandacht geeft.
5. Afronden. Als je er klaar voor bent, neem je rustig afscheid van het gevoel en bedank je jezelf voor het luisteren. Adem een paar keer diep in en uit, beweeg rustig je vingers en je tenen. Open je ogen.
De wijsheid van je lichaam
Wil je hier meer over lezen? Dan kan ik je de bestseller van Eugene Gendlin aanraden: Focusing: How to Gain Direct Access to Your Body’s Knowledge, of de Nederlandse vertaling Focussen: luisteren naar je lijf van Henk van Dongen. De kennismaking met focusing was voor mij het begin van een heel andere manier van kijken. Naar mezelf en naar mijn werk als psycholoog. Het leerde me de signalen van mijn lichaam serieuzer te nemen. Mijn hoofd weet inmiddels veel, en ik wil ook niet beweren dat gedachten of woorden geen waarde hebben. Maar wat een cadeau is het om te leren luisteren naar de wijsheid van mijn lichaam. Want vaak weet mijn lijf allang wat er speelt. Als ik durf te luisteren, brengt het me altijd dichter bij mezelf, dichter bij wat klopt. Focusing is geen snelle oplossing. Het is geen techniek die ervoor zorgt dat je je nooit meer verdrietig, boos of bang zult voelen. Maar het leert je wél om te stoppen met vechten tegen wat er is. En pas als een gevoel werkelijk wordt erkend, krijgt het de ruimte om te veranderen.
Permission to Be 
Open♡ig en mooi geschreven!! ik ga je blog volgen Renee!! Liefs Mariska
LikeLike